Uzun yıllar bir araya gelmek,bir oluşum meydana getirmek istendiyse de bu bir türlü gerçekleşemedi.Ta ki Rumeli topraklarını görmek için yola çıkan otobüs Rumeli kökenli Kartallılar o topraklarda o kadar duygusal anlar yaşadı ki dönüş yolunda bir dernek kurmaya karar verdik.
Büyüğümüz olan Zeyyat Ağabeyimizin başkanlığı ile el ele vererek hiç yoktan, yardımlarla, büyük fedakarlıklarla Şubat 2006 tarihinde isteklerimiz gerçekleşti. Ve artık Kartal Rumeli Mübadilleri Derneği damlaya damlaya göl olur misali ile birkaç üye ile kuruldu. Bugün üye sayımız 150’yi buldu. Resmi açılış 3 Haziran 2006’da davullu zurnalı gerçekleşti. Şimdi çok mutluyuz.Kısa sürede derneğimizin adını duyurduk. Üye ve hayırseverlerimizin yardımları ile öğrencilere burs veriyor, yemekler tertipliyoruz, özel günleri kutluyoruz. Bizler daha geniş kitlelere hitap etmek istiyoruz. Hanımların öncülüğünde yürüyen derneğimize Kartal’da bulunan tüm Rumeli mübadillerinin ilgi göstermesini bekliyoruz. Biz tek bir amaç üzerinde toplanıyoruz. Mübadilleri birbirine kaynaştırmak, mutlu günlerinde, acılı günlerinde beraber olmak.
Kadriye SEYHUN
Dernek Başkanı
Osmanlı Devleti Rumeli’yi alınca İç Anadolu’dan olan bir grup insanı Rumeli’ye geçirmiştir. Bizim Atalarımız da bu şekilde Rumeli’ye geçmişler. Orasını vatan bilip uzun yıllar,mutlu olarak yaşamışlardır.Ta ki Osmanlılar Balkan savaşı sonrasında Avrupa’daki topraklarının neredeyse tamamına yakınını kaybederek çekilirken, nihayet iki devlet bir araya gelerek karara varmışlar. Bu karar:”Ortadoks Rumları ile müslümanların yer değişimi,yani nüfus mübadelesi,”Karar kesinleştiği Anadoludaki Rumlar Yunanistan’daki müslümanlarla yer değiştirmeye başlamıştır.(İstanbul Rumları ile Batı Trakya müslümanları hariç) İşte bizler de bu Rumeli’den gelip Kartal’a yerleşen mübadillerin torunlarıyız. İlk gelen dedelerimiz orada bulunan mal varklıklarının değerinden çok düşük bir mal olarak kadere boyun eğmişlerdir. Çoğu tekrar oraya dönmenin hayalini, varlıktan darlığa düşmenin üzüntüsü ile bu dünyadan göç etmişti. Anne-babalarımız zamanında ise yurt dışına bu kadar rahat çıkamıyordur,imkanları yoktu. Ancak hayal-mayel hatırladıkları anılarını bizlere anlatırlardı. Biz 3.kuşak çocuklar onlara göre çok şanslıydık. Oralara gidip-görme imkanımız oldu. Ben 1998 yılının 10 Kasım’ında Türk Kadınlar Birliği ile Selanik’Te Atamın evine gittim. O gün Selanik’te Atamın evine gittikten sonraki heyacanımı unutmam. Daha sonra Kavala’ya Drama’ya gittik. Drama’ya indiğimiz zaman nereye koşacağımı, neresinin resmini çekeceğimi şaşırdım. Yüzyıllık ağacın dibinde toprak, çeşmesinden su alıp mezarın üzerine koydum. Geçen yıl Rumeli Mübadilleri Derneği de aynı geziyle beraber köylerin tümünü dolaştı.Biz o topraklarda doğmasak da toprağımızı çok seviyoruz.
Onursal Kurucu Üye
Ayla GÜNEY
